Ergenlikle çocukluk ortasında olan çocuklarımız.Ebeveyn olarak sorgulanmayacak ,karmakarışık bir geçişteler.Bu yaşlarda onlarla kuracağımız arkadaş ama anne-baba ilişkimiz çok önemli.Hepsi bir teknoloji bağımlısı.Ev kuşu yada arkadaşın yanında mutlu.Bu yüzden onların kendi bakış açılarına göre takip ettiklerini bizde takip etmeliyiz.Onların dinlediği şarkıları onlarla dinlemeli,onların takip ettiği youtube kanallarını bizde takip etmeliyiz.Sosyal medya adreslerine kolayca ulaşabilmeliyiz.Ve eleştirmeden onları doğrulara yönlendirmeliyiz.Aa bu şarkı çok eğlenceli ama duygu yok,hissettirdiği yok.Yinede eğlenceli.Dinlediğin şarkıyı hissetmek de istemez miydin?diyebilmeliyiz çocuklarımıza.Bu oyunlar yanında seni geliştirebilecek bir oyunu da denemek ister miydin?diyerek teklif sunmalıyız.Makyaj yapmak şimdi sana seni daha güzel gösterir ama genç bir bayan olduğunda cildin bozulabilir ve hep makyajla kusurlarını kapatmaya çalışmak seni üzmez mi?diyerek sorgulama yapmalarını sağlamalıyız.Hayatın gerçeklerini anlatmalı,kendi geçirdiğimiz evreleri onlara bir hikaye anlatır gibi anlatmayı unutmamalıyız.Geçirdikleri değişimleri kabul ettiğimizi,hoşgörü ile karşılayabileceğimizi hissettirmeliyiz.Ama sınırların olduğunu onlarla kuracağımız iletişimle kabul ettirebiliriz.Eleştirmek,akıl vermeķ,ben senin yaşındayken diye başlayan konuşmaları bırakmalıyız.Her şeyin var daha ne istiyorsun demekte anlamsız.Çünkü çocuklar hep bizim onlara sağladığımız ortamı yaşadılar.Onlar bizim hayatımızı yaşamadılar ve elindekilerinin kıymetini bilemeyecekler belki bir süre.Onları anlamak için kendimizi geliştirmeliyiz.Gerektiğinde de durmaları gereken yerde olduklarını kabul ettirmeliyiz.Zaten onların dünyasına gerçekten girmeyi başarabilirsek ,bizim otoritemizi orada da kabul edeceklerdir.Emir cümleleri ve yükses ses tonuda onlarda bir direnişe neden olacaktır.Çocuk yetiştirmek bir sanattır evet.Unutmayın onlar bizim eserimiz olacak.
Sevil ATEŞ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder