Benim çocuğum yapmaz

Benim çocuğum yapmaz.Yeni nesil anne babalardan çok sık duyuyoruz.Benim çocuğum yapmaz.Çocuğunu mükemmelleştiren hatta hata yapmasına izin vermeyen anne babalardan duyuyoruz bunu.Neden yapmasın senin çocuğun da bir çocuk ve her çocuğun  hata yapma hakkı var.Özellikle çocuğuna çok ilgi gösteren,sürekli ilgilenen,anlatan,açıklayan anne babalar çocuklarının hata yapma ihtimalini bile dile getirmekten hoşlanmıyorlar.Çünkü bu anne babalar çocuğunu mükemmel çocuk kendilerini de mükemmel anne babalar olarak düşünüyorlar.Bu mükemmel çocuksun algısını da çocuklarına fazlasıyla yansıtıyorlar.Çocuk üzerinde de mükemmel çocuk baskısı kuruyorlar.Ne yazık ki bu anne ve babaların çocukları da hata yapmaktan korkarak yada çekinerek büyüyorlar.Hiç hata yapmamaya gayret gösteriyorlar,çünkü anne ve babalarını hayal kırıklığına uğratmak istemiyorlar.Anne ve babayı mutlu etmek için çabalıyorlar.Ama bu çocuklar sosyalleşmeye başladıkları andan itibaren bu mükemmel olmaya çalışma durumlarında da değişiklikler olmaya başlıyor.Bu mükemmel çocuklar;anne babalarının olmadığı yerde,kendisinden beklenilen gibi değilde,kendi istediği gibi davranmaya başlıyorlar.Bu farklılık,bu değişiklik onlar için yeni bir keşif oluyor.Hatta bazen hata yapmanın,mükemmel olmaya çalışmaktan çok daha eğlenceli olduğunu düşünüyorlar.Yada bu çocuklar,o mükemmel çocuk olma baskısından uzaklaştıkça belkide daha da çok hata yapmaya istekli oluyorlar.Mükemmel çocuk hata yaptığında anne yada babası da  çocuğunun hata yapma durumu ile karşı karşıya kaldığında ilk önce şoka giriyorlar.İlk cümleleri benim çocuğum hata yapmaz oluyor.Derin bir üzüntü yaşıyorlar.Çocuklarının hatasını kabul etmeye hazır olmadıkları için başka savunma mekanizmaları ile çocuklarını o hatadan sıyırmaya çalışıyorlar.Çocuklarının hatasını başka durumlara ,kişilere mal etmeye çalışıyorlar.Ya karşı tarafı suçluyorlar yada çocuklarının ne kadar mükemmel olduğunu dile getirmeye başlıyorlar.Anne yada baba olarak çocukları ile nasıl ilgilendiklerini ve çocuğun bütün olumlu özelliklerini anlatmaya çalışıyorlar.Çocuk bu hata da yapabilir dediğinizde şaşırıp kalıyorlar,çocuğun hata yapmasını büyük bir hayal kırıklığı yada başarısızlıkla kendi içlerinde yaşıyorlar ama bunun farkında bile olmayabiliyorlar.Çocuklar ile anne yada babalar bu hata yapma ve kabullenme sürecini çok ağır atlatabiliyorlar.Çocuklar d başka savunma mekanizmaları ile hatalarının etkisini azaltmaya çalışıyorlar anne babalarının üzerinde.Anne babalarını bu şekilde rahatlatabileceklerini  fark ediyorlar.Karşıdakini suçlamak,yalan söylemek v.b. gibi davranışlar sergiliyorlar.Çoğu zamanda anne ve babalar çocuğun bu savunma mekanizmalarını kabul ederek mükemmel çocuk algılarını en az hasarla kurtarmaya çalışıyorlar.Oysaki çocukların hata yapmaya hakkı var.Hata yaptıkları zaman doğru davranışları da öğreniyorlar.Elbetteki çocuklarımıza doğru davranışları öğretmeliyiz.Ama hatalarına aşırı tepki vermek,görmezden gelmek yada hata yapacağına inanmamak çocuğa büyük zarar verir.Mükemmel olmaya ve oldurmaya çalışmaktansa yaşayarak ve kabul ederek öğretmek daha iyi olabilir.Hata ile ilgili konuşmak,doğruya yönlendirmeye çalışmak daha gerçekçidir.Her çocuk hata yapabilir.Küçük hatalardan ders alarak kabul ederek büyük hatalardan korunmayı daha iyi öğrenir çocuklar.
Sevil ATEŞ