Ben yaşamadım,çocuğum yaşasın düşüncesine sahip anne yada babalar olarak hiç düşündünüz mü?Acaba doğru mu düşünüyorsunuz ?Bu düşünce ile,çocuğunuzu eğitirken onun kişilik gelişimine belki de zarar veriyorsunuz farkında bile olmadan. Çocukların bitmeyen isteklerine hep evet demek midir doğru olan.Ben yemedim o yesin,ben giymedim o giysin,ben o mesleğe sahip olamadım o olsun,ben yaşamadım o yaşasın.Bu oldukça yanlış bir tutumdur, anne baba için.Çocuğumun içinde kalmasın,eksiği olmasın diye diye acaba çocuğu hayata doğru hazırlıyor muyuz? Tabiki hayır.Çocuklarımıza her şeyi gerektiği kadar vermeyi bilelim ki oda istemesi gerekenleri ve ne kadar isteyebileceğini daha iyi öğrenebilsin. Çocuklara sınırları öğretemezsek her istediklerini yaparsak ve hayallerimizi, yaşayamadıklarımızı üzerlerine yüklersek onları doyumsuz,mutsuz,şımarık çocuklar olarak yetiştirir ve çocuğumuzu mutlu etmek için köle anne babalara dönüşürüz.Bu çocuklar okula ve topluma her istediklerinin yapılmış olmasına alışmış bireyler olarak başlarlar.Evde her istediği yapılan,evin merkezi olan çocuklar ,ne yazıkki topluma uyum konusunda da sıkıntılar yaşarlar. Öğretmeni ve arkadaşları ile doğru iletişim kuramayıp onların da kendilerine köle olmasını sağlayamadığından bocalamaya başlarlar.Yada anne babalar çocukları okulda diğer çocuklarla eşit şartlarda olduğunda onları ön plana çıkarmak için gereksiz ve yorucu bir mücadeleye başlarlar.Bir de çocuklarına kendi hayallerini yaşatmak isteyen anne babalar mutsuz,çekingen yada hırçın,karar verme becerisine sahip olmayan evlatlara sahip olurlar.Bırakalım da çocuklarımız kendi hayallerini kendileri kursunlar ve onun için mücadele etsinler. Onlar bizim hayallerimizin, egolarımızın,hayal kırıklıklarımızın,keşkelerimizin,yaşayamadıklarımızın birer figüranı değiller.Elimizden geldiği,bütçemizin yettiği kadar onların ihtiyaçlarını karşılamalıyız.Onların gelişimi için doğru şekilde ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmalıyız.Onlara rehber olmalı,hayata hazırlamalıyız.Ama bizim istediğimiz hayatı onların omuzlarına yüklememeliyiz.Yemeği hep beraber paylaşarak yemeyi,alışverişe çıkınca herkesin bir ihtiyacının karşılanmasını hayır ve evet arasındaki dengeyi,onları parayla değilde sevgiyle,yaşanmış güzel anlarla,emekle,mutlu edebilmeyi öğretmemiz gerekir anne baba olarak.Ben yaşamadım çocuğum yaşasın değil konu zaten.Ben çocukken doğru olmayan ve yetersiz olan her şeyi çocuğuma doğru şekilde gerektiği kadar vermeliyim diyebilmeliyiz.Çocuğumuzu doğru yetiştirmeliyiz çünkü onlar bizim geleceğimiz ve onlarda kendi geleceklerinin mimarı olacaklar.
Sevil ATEŞ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder