AYAKÜSTÜ BİR SOHBET

Geçenlerde yine kulağımda kulaklık,spor kıyafetlerle yürüyüşe çıkmıştım.45 yaş civarlarında olduğunu tahmin ettiğim ,çok da modern giyimli olan bir bayan da yanımda yürüyordu.Oldukça sevimli ve hoş bir bayandı.Yürüyüş mü yapıyorsun dedi.Evet dedim.Stadyum kapalı mı dedi.Evet dedim.Ben yürüyüş yapmak istiyorum ama nerede yürüsem ki bilemedim dedi.Ben de,ben sakin sokak aralarında yürüyorum, arada iyi geliyor dedim. Buraya kadar her şey normaldi. Birdebire;Ah yavrum sen nerelisin buralı değilsin galiba dedi.Afalladım ah yavrum deyince yaş aralığımız çok da yokturdur diye düşündüm ama soramadım.Buralı değilim dedim.Vah vah yavrum gurbette misin dedi. Biraz nazlandım galiba.Evet gurbetteyim ben dedim.Ah yavrum ah,işte gurbette olursan böyle kulağına kulaklığı takıp tek başına dolaşırsın sokaklarda dedi. Gülümsedim.Kahkaha atsam ayıp olacaktı.Çok sevimli bir kadındı çünkü.Ama ben müzik dinlemeyi ve sakin sessiz yürüyüş yapmayı seviyorum böyle tercih ediyorum dedim.Dedim ama halime çok üzülmüştü belli ki.Yok yavrum yok, o gurbette olduğundan öyle işte dedi.Sonra tanıştık.O da gurbetteymiş,Karadenizliymiş, memleketini çok özlüyormuş,hatta memleketine dönmek istiyormuş ama eşi istemiyormuş.Bir devlet kurumundan emekli olmuş.Beni sordu,ben de anlattım.Öğretmenim eşim buralı, on yedi yıldır burdayım dedim.O kadar tatlıydı ki,eşin nasıl biri iyimi bari dedi. Eşimin ailesinin bana iyi davranıp davranmadığını da sordu.Ah yavrum vah yavrum şeklinde, sohbetimizle yolun sonuna geldik neredeyse.Belli ki empati kurdu benimle,sohbet ederken çok koruyucuydu. Sanki kırk yıllık ahbabım gibi içtenlikle konuşuyordu.Dayanamadım kusura bakmayın ama siz kaç yaşındasınız dedim.44 dedi.Ben de 39 dedim.Güldü,anladı neden sorduğumu belkide; ben seni daha küçük zannettim dedi. Sen o kadar var mısın dedi şaşkınlıkla.Evet dedim.Yolun sonuna geldik,ayrılmadan nasihat etti bana ;sen yine de dönebilirsen memleketine dön.Daha gençsin dedi.Vedalaşıp ayrıldık.Bu konuşma çok mu sevimli geldi çok mu ilginçti bilmem ama aklıma geldikçe halen gülümsüyorum.Sohbetle karışık o sevimli bayan benimle dertleşti.Hatta biraz eşinden birazda eşinin ailesinden yakındı bana.Üzdüler beni dedi.Tanımadan kızdım onlara bende,neden üzmüşler,sarıp sarmalamak varken dedim zihnimde kendi kendime.Sonra ne sevimli insanlar var hayatta dedim.Sen hiç tanımıyorsun ama ayaküstü hayatı bir şekilde seninle paylaşmak istiyor bazen insanlar.Bir güleryüzle sohbet başlıyor bazen bir yerlerde. Fazlasıyla empati yüklü sevimli bir karşılaşma ve tanışmaydı bizimki de.İnsanoğlu mutluysa aslında memleketin adı yoktur dilinde,mutlu değilse ve özlemleri varsa başka hayallerle avunur hayatta.Ama bunları söyleyemedim.Üzülmesini istemedim.Sadece dinledim,gülümsedim.