Bir bağlanışa ihtiyacım var diye düşündü.Bir kahve yaptı,kendini dinlemeye ihtiyacı olduğunu fark etmişti.Off dedi neden,bu ihtiyaç.Bir bağlanışa ihtiyacım var,ama eksiğimi bilmiyorum diye düşündü.Kahvesini alıp,pencereden dışarıyı izlemeye başladı.İnsanlar yoldan gelip geçiyor,hayat akıp gidiyordu.Bir yerlerde kaybolmuş hissediyordu,nedendi bu hali.Var olduğu yaşamda ait oldukları ve ona ait olanlar avuntu gibi geliyordu bazen.Hayat da bir avuntuydu zaten.
Avunamıyordu bu günlerde,dertli dertli içi sızlıyordu, kalbi sürekli cızırdıyordu kulaklarında.Sıkılmıştı bu halinden,son zamanlarda yaşanan her şey ne kadar da zordu.Hayatının büyük bir kısmı çalınmıştı ve yaşama uyum sağlamak için çaba harcarken mızmızlanmak istemiyordu. Mevsim zordu,ruhu da mevsim gibi soğumuştu.Bu zor günler nasıl bitecek diye dertlendi yine.
Yaşama ara vermek gibiydi her şey.Evde hayat diyorlardı,aylardır evde hayatı kucaklıyordu.Her güne mutlu uyanmayı çalışıyor,rutinleri ile yarenlik ediyordu.Bugün bıkmıştı her şeyden,bağlanmak için umutları tükeniyor gibiydi.Şükür etmek için nedenlerini sıraladı,sıraladıklarından sonra biraz teselli bulmayı bekliyordu ama aylardır bu tesellilerle kendini teskin ediyordu zaten.
Plansız yaşamak zor geliyordu,geleceğe umutla bakmak istiyordu.Düşündü,eskiden insanlar tam da bu şekilde yaşıyorlardı belki de.Hayatın verdiği çokuluklarla, hayatın yaşamaya alışmışken şimdi kaybettikleri ile oyuncağı kırılmış çocuklar gibi hissediyordu.
Eskilerde insanı hayata dair oyalayan şeyler o kadar azdı ki oysa.Şu andaki hali bile onların o halinden çok daha fazlasıydı.Kendi hallerinde yaşayan atalarını düşündü.Bir iki odalı evde,bir tencere yemekle,bir toprak parçasında çalışarak,evde geçen günleri vardı onların da.Dünya teknolojiye teslim olmadan önce hayatlar ne kadar sadeydi.Küreselleşen dünyada hastalıklarda küreselleşmişti.Uzun bir süredir bekliyordu,hayatı eskisi gibi kucaklamayı.Aklına hiç gelir miydi?Maskeli insanlar sokaktalar.Geçen gün maskesini takmayı unutmuş,sokağa çıkmıştı,panikle hemen maske almak için sağa sola bakarken,mahalle bakkalında bile maske satıldığını fark etmişti.Her şey ne kadar tuhaftı.
Bir bağlanışa ihtiyacım var diye düşündü.Bu ara yeni bağlanışlara ihtiyacım var çünkü hayat ;bize değil, biz hayata uyum sağlamak zorundayız.Sokaktaki çöp kutusunu karıştıran yaşlı amcayı fark etti.Utandı halinden,yardıma koşmak istedi ama amca bisikleti ile uzaklaştı hemen.Kahvesi bitmişti,içinde bir eziklik hissetti.Neyi sorguluyorum ki dedi,herkes benim gibi hissediyor,herkes zaten bu aralar avunmaktan tükendi.Kitap okumaya karar verdi,zihninin sorgularından kurtulmak için.
Mevlananın sözleri aklına geldi.Tekrar etti kendi kendine.”Bir gün gelir açmaz dediğin çiçekler açar.Gitmez dediğin dertler gider,bitmez dediğin zaman geçer,hayat öyle bir sır ki,önce şükür,sonra sabır,sonra da inanmak gerek”.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder