Korona ile değişen hayatlarımıza uyum sağlamak zorundayız

 Uyum sağlamak zorundayız

Değişen hayatlarımızı yaşıyoruz bu günlerde.Ne kadar da güzelmiş normali yaşamak dediğimiz günlerdeyiz.Ah o rutinlerimiz ve ah o eski günler.Değişen her şeye alışmayı öğrenmeyi öğreneceğimiz dönemlerdeyiz.Plan yapamıyoruz,kararlar veremiyoruz,belirsizliklerle yaşamaya devam ediyoruz.Ama bize en kötü gelecek şey umutsuzluğa kapılmak aslında.Hepimiz normali istiyoruz ama normal bize nasıl gelecek cevabı yok. Normallerimiz hatta rutinlerimiz değişecek gibi görünüyor.
Daralmanın zamanı da değil,her çözümsüzlüğün içinde çözümlerle devam etmeyi öğrenmek zorundayız.
Rollerimiz çoğaldı,evlerdeki öğretmen,sokaktaki duyarlı vatandaş,teknolojik insan olmak zorundayız.Uyum göstermeyi öğrenmedikçe mutlu olmamız da imkansız.
Hobilerimizi,alışkanlıklarımızı,keyif aldıklarımızı farklılaştırmamız gerektiğini öğrendik,öğrenmek yetmiyor ama uygulamada isteksiz olursak hayat bizi yormaya devam edecektir.
İnsan olarak kendimizi ve iç dünyamızı geliştirmemizin,ailemiz hatta tüm dünya için daha fazla fedakarlık yapmamız gerektiğinin de farkındayız.Dünyada yaşanan ilk salgın bu değil ve belkide son da olmayacak ki dileğimiz olmamasıdır ama bunu yaşayan nesil olduk.O korona gidecek,elbet gidecek.Uğurlamak için hayaller kuruyoruz.O gidene kadar üretici,bilinçli,gelişime açık olmaya devam etmek zorundayız.
Sağlık çalışanlarından sonra en büyük görev yine,üretmeye devam eden diğer çalışanlara,eğitim konusunda öğretmen ve ilgili anne-babalara düşmektedir.