Sen benim bütün umutsuzluğumun içindeki tek umudumdun.Filiz verecektin içimde ve sen büyüyecektin,kocaman bir umut olacaktın.Seninle ben bir umudun tohumunu ektim ben hayata meydan okurcasına. Ben küçücük umudumu sana adamışken belki de sen kocaman olacaktın içimde bir yerde.Bir masalımız olmalıydı tam da bu umutların karşılığında,dilimizde,hayallerimizin ötesinde.
Bir masalımız olmalıydı seninle,evvel zaman içinde,Sen bir garip yolcu ağaca yaslanmış dinlenirken,Ben çiçekler toplayıp şarkılar mıraldanırken,göz göze gelmeliydik seninle. Ani bir rüzgarla yapraklar hışırdamalı,şimşekler çakmalıydı gökyüzünde, Sen kalkıp gelirken bana doğru,ben kendi yoluma doğru koşarak gitseydim, Sen yoluna devam etmek için arkanı dönüp gidecekken,vazgeçseydin yolundan, Ben yağan yağmuru izlemek için sığınmışken kuytu bir yere, Sessizce karşıdaki yoldan yine sen gelseydin uzaklardan, Elini uzatsaydın,gülümseseydin kocaman bana,el ele tutuşup,yağmurda ıslanarak yürüseydik, Masal bu ya periler uçsaydı etrafımızda,dileklerimizi dilek ağacına bırakıp,konuşsaydık uzun uzadıya seninle, Yağmur dinseydi sonra güneş açsaydı,sen bana ben sana gölge olsaydık, Ben yine çiçekler toplasaydım,ama çiçeklerden taçları saçlarıma sen taksaydın, Bir masalımız olmalıydı kalbur saman içinde, Develer tellal pireler berber iken sonra gökten üç elma düşseydi.Masal da böylece bitseydi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder